Hef verið að velta þessari spurningu fyrir mér eftir að hafa lent í aðstæðum þar sem samkeppni er ríkjandi.
Margir vilja meina að samkeppni sé nauðsynlegasti drifkraftur samfélagsins, hún hvetji til uppbyggingar og sé því samfélaginnu til bóta. Ef fólk sé í samkeppni hvert við annað hvetji það til þess að allir reyni að gera sitt besta, sem skilar sér í betri árangri allra. Vandi við þetta er að það geta ekki allir verið bestir í öllu, og þeir sem ekki standa sig nógu vel geta orðið undir í samfélaginu, og það er auðvelt fyrir þá sem verða ofan á að benda á að þeir sem eru undir geti sjálfum sér um kennt, þeir séu latir og hæfileikalausir og séu því síðri en þeir sem verða ofan á. Nái þetta viðhorf að grassera of lengi leiðir það til stéttaskiptingar og misréttis.
Þegar samkeppnisviðhorf er ríkjandi vilja allir verða ofan á. Enginn vil vera lakari en annar. Um daginn lenti ég í aðstæðum þar sem ég var að vinna verkefni þar sem mikil samkeppni ríkir. Ég var ekki með þeim allra bestu, og það truflaði mig. Fljótlega tók ég eftir að það var krókaleið sem hefði getað farið og þannig náð betri sýnilegum árangri í verkefninu. Þessi leið var ekki heiðarleg og ég ákvað að fara hana ekki og sætta mig við að ég væri að gera mitt besta og það yrði að vera nógu gott þrátt fyrir að ég væri ekki að standa mig eins vel og þeir bestu. Nú vil ég spyrja: Eru fleiri en ég sem hafa lent í þessu? Getur það verið að samkeppnin hvetji fólk til að fara krókaleiðir ef þær eru í boði, þó þær séu óheiðarlegar? Enginn vill vera undir í samkeppninni og þrýstingurinn er oft mikill. Getur verið að samkeppni hvetji til spillingar??

Kveðja
Anti - kapítalistinn
sem velur samvinnu fram yfir samkeppni
og jöfnuð fram yfir misskiptingu

úr bókinni Cornerstones of Truth Eftir Woodworth, F.C og Duncan, D.D... Nánar

Tekið úr Grein Guðmundar Finnbogasonar, "trú og vísindi" sem birtist í Skírni árið 1936, bls. 59-67. Mæli með þessari grein, hún svarar kannski ekki þeim spurningum sem við höfum, en er mjög fallega skrifuð. Smábrot (bls. 66):

Ef nú þeir menn, sem sjálfir eru höfuðskörungar vísindanna, mennirnir, sem færa út takmörk þeirra og ryðja nýjar brautir, halda jafnframt fram rétti trúarreynslunnar og telja hana opna oss leið að þeirri hálfu tilverunnar, sem vísindin ná ekki til, þá er það næsta kátbroslegt, þegar hinir, sem aðeins hafa etið nokkur óþroskuð epli af skilningstré vísindanna, prédika í nafni þeirra algert bindindi í trúarefnum og telja trúna skaðlega fyrir andlegan þrifnað manna og þjóða.

Ég er sem lömuð
Ég fékk högg í andlitið
Var slegin niður
Ég lít upp
Ég sé fjallið fyrir framan mig
Á ég að klífa upp þverhnípt bjargið?
Mér fallast hendur og ég hníg niður
Langar bara að liggja og kúra
Og gefast upp
Hvernig get ég haldið áfram?
Ég er búin að ganga svo lengi
Úthaldið er á þrotum
Mér finnst ég vera sprungin
Samt er svo stutt eftir
Stutt en bratt
Brattara en ég ræð við að klífa
Ég mun aldrei komast á leiðarenda
Ef ég reyni í eigin mætti
Ég get þetta ekki ein
Ég þarf hjálp
Hvaðan kemur mér hjálp?
Hjálp mín kemur frá Drottni
Skapara himins og jarðar
Mig langar að vona á Drottinn
Ég er þreytt
Hann mun gefa mér kraft
Ég er þróttlaus
Hann mun gefa mér styrk
Drottinn gef mér nýjan kraft
Að ég megi fljúga upp á vængjum sem örninn
Og þar sem bergið er svo bratt
Að lítil stelpa getur ekki klifið það
Viltu þar bera mig á vænjgum þínum?
Viltu hjálpa mér að treysta
Og leyfa þér að hjálpa mér
Þegar mín eigin geta bregst?
Í Jesú nafni
Amen

Mér hefur alltaf þótt íslenski þjóðsöngurinn vanmetinn. Skoðið textann. Hann er rosalegur! Sérstaklega annað erindið - awesome!!

Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn!
Úr sólkerfum himnanna hnýta þér krans
þínir herskarar, tímanna safn.
Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár
og þúsund ár dagur, ei meir:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.

 

Ó, guð, ó, guð! Vér föllum fram
og fórnum þér brennandi, brennandi sál,
guð faðir, vor drottinn frá kyni til kyns,
og vér kvökum vort helgasta mál.
Vér kvökum og þökkum í þúsund ár,
því þú ert vort einasta skjól.
Vér kvökum og þökkum með titrandi tár,
því þú tilbjóst vort forlagahjól.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
voru morgunsins húmköldu, hrynjandi tár,
sem hitna við skínandi sól.

 

Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá.,
Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
sem að lyftir oss duftinu frá.
Ó, vert þú hvern morgun vort ljúfasta líf,
vor leiðtogi í daganna þraut
og á kvöldin vor himneska hvíld og vor hlíf
og vor hertogi á þjóðlífsins braut.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
verði gróandi þjóðlíf með þverrandi tár,
sem þroskast á guðsríkis braut.

Sem er eins og horfin úr menningunni

Það er fátt sem yljar mér jafnmikið um hjartarætur og þegar ég horfi á fólkið meðan við erum að syngja í vinnunni. Maður sér svo oft þegar við syngjum eitthvert af þessum gömlu lögum að það er eins og kvikni neisti í augum á mannsekju, sem brosir dreymandi á svip meðan við syngjum lagið. Og maður sér að söngurinn vekur ljúfar minningar. Sérstaklega elska ég þegar við erum að synjga þessi rómantísku lög með þessum fallegu textum. Lög eins og Hreðavatnsvalsinn, Dalakofann, Sestu hérna hjá mér ástin mín, Ljúfa Anna og Undir Bláhimni. En það er svo sorglegt að í nútíma samfélagi sér maður svo sjaldan þessa rómantík sem sungið er um. Þegar fólk slær sér upp er það venjulega búið að kynnast með því að spjalla saman á facebook eða msn, eða það fór saman heim af djamminu - en rómantískt. Og það þykir svo eðlilegt að máta marga félaga og leika sér þangað til maður finnur loksins einhvern sem maður getur mögulega sætt sig við að sitja uppi með - allavega þangað til það finnst eitthvað betra. Hvað varð um að elska og lifa með einni manneksju þangað til dauðinn aðskilur? Manneskju sem maður elskar svo heitt að jafnvel eilífðin gæti ekki spillt fyrir?
Og það er eins og allt tilhugalíf einkennist svo miklu meira af losta heldur en elsku. Það er svo ekki sjarmerandi að fá skilaboð á facebook-spjalli: "Ég er graður, viltju hjálpa mér?", eða einhver kemur til manns: "Hey, ég sé að þú ert greinilega mjög dugleg í ræktinni" Garg! manni langar að æla yfir svona ósmekklegheitum!
Væri ekki skemmtilegra að heyra sagt við mann úr einlægu hjarta þess sem langar að eyða með manni ævinni:

Þú veist að öll mín innsta þrá,
Er ástarkossinn þinn.
Héðan af aðeins yndi ég,
Í örmum þínum finn.
Ég leiði þig í lundinn minn,
Mín ljúfa komdu nú.
Jörðin þó eigi ótal blóm,
Mín eina rós ert þú.
             (annað erindi úr laginu "Kvöldið er fagurt")

.... og að lokum, aðeins um ástina, úr laginu "Ég vitja þín æska":

Þá söng ég um ástina sigurljóð tóm

og um sakleysi, æsku og frið

og ég leitaði upp öll hin ljúfustu blóm

til að leggja þau hjarta mitt við

Kossar margtóku þá unga eldheita þrá

sem að eilífðin gæti ekki kælt

Hvað hún helg var og hrein, vita vorkvöldin ein

og hve vinina dreymdi þá sælt

En svo er það spurningin, er þessi rómantík ekki til í raunveruleikanum.... er þetta kannski bara það sem alla dreymir um og sungið er um en enginn fær að reyna??

Ó Guð
Af hverju líður mér svona?
Eins og þú hafir sett fyrir framan mig fjall
Fjall sem ég þarf að klífa
til að komast á þann stað sem þú hefur sýnt mér
Það er eins og þú hafir sent mig af stað
berfætta og gangandi
Og ég geng og ég geng og ég geng
og leiðin mín er svo erfið og hlykkjótt
Þegar upp á einn hól er komið
birtist annar fyrir aftan
Ég sé alltaf tindinn
og held að ég sé að komast að honum,
en þá er eins og leiðin lengist bara
og ég þarf að príla yfir hindranir
og berjast í gegnum óveður
sem slá mig stundum niður
Og nú er ég orðin svo þreytt
Ég er þyrst og ég er svöng
Það blæður úr fótunum á mér
Mig svimar
og það er eins og úthaldið sé að klárast
og ég sé bratta brekku fyrir framan mig
sem ég veit að ég þarf að klífa
Þá stoppa ég skyndilega
og lít í kringum mig
á allt hitt fólkið
og fjöllin sem það er að klífa
Af hverju eru svona margir sem fá minni fjöll en ég?
og af hverju fá sumir lyftu til að flytja sig upp fjöllin?
Og sumir fá lyftu
en nenna ekki einu sinni að dröslast inn í lyftuna.
Guð taktu frá mér þessa eigingirni!
Ég má vera þakklát
fyrir að sjá þó allavega hvert ég á að fara.
Sumir hringsóla í kringum fjöllin
Í leit að slóðinni, reika um
og vita ekkert hvert þeir eiga að fara
Aðrir hafa sig ekki í það að leggja af stað
Og svo eru sumir sem hafa þurft klífa
miklu stærri og brattari fjöll en ég
með fleiri hindrunum og meira óveðri
og þú hefur hjálpað þeim upp
Þetta eru menn sem ég á að taka til fyrirmyndar
Menn eins og Nói, Abraham, Jósef, og Páll
Jæja ég lít aftur á brekkuna sem er framundan
Og bið þig Guð að hjálpa mér að klífa hana
Að gefa mér vatn að drekka
Nýja orku, kraft og styrk
Eins og þú hefur gert svo oft áður
Ég veit að þú hefðir ekki sent mig af stað
Ef þú myndir ekki hjálpa mér alla leið
Takk ☺

Jahá!
Spurning hvort þetta hefði farið svona ef ríkið hefði bara haldið bönkunum á sínum snærum, í stað þess að gefa einstaklingum svo mikið frelsi að þeir geti gleymt sér í að spila matador og sett þjóð sína á hausinn!

5. Centralization of credit in the banks of the state, by means of a national bank with state capital and an exclusive monopoly.

7. Extension of factories and instruments of production owned by the state; the bringing into cultivation of waste lands, and the improvement of the soil generally in accordance with a common plan.

WORKERS OF THE WORLD UNITE, YOU HAVE NOTHING TO LOSE BUT YOUR CHAINS!

daddara... ég er samt ekki kommi... ekki alveg.... bara næstum

Hér er eitt atyglisvert dæmi  spurningu sem þyrfti að skoða betur:

"Would you please give your  honest opinion about solutions to the food shortage in the rest of the world?"

In Africa,  they didn't know what food meant.
In Eastern Europe, they didn't  know what honest meant.
In Western Europe, they didn't know what  shortage meant.
In China, they didn't know what opinion meant.
In the Middle East, they didn't know what solutions meant.
In South America, they didn't know what please meant
And  in the USA, they didn't know what the rest of the world meant.